پایان نامه معماری درباره کودک -بازی – خلاقیت

با توجه به مطالعات انجام شده محیطی که برای کودکان قرار است طراحی شود براساس نوع کاربری ها و شرایط جسمی و روحی کودک ضروری است که شامل فضاهای فضای باز و بسته باشد، که اینها هر کدام خود به فضاهای ریزتر تقسیم می شوند. در طراحی جزئیات فضا های آموزشی  با توجه به الگوهای رفتاری کودکان، لازم است شعاع حرکت و میزان تحرک گروه های مختلف سنی بررسی شود تا با طراحی جزییات، فضاها متناسب با توانایی های جسمی و ویژگی های روانی و هماهنگ با الگو های حرکتی و رفتاری آن ها طراحی شود.

  • فضای باز

فضای گسترده ای است که بچه ها بتوانند به اندازه دلخواه در آن بدوند و انرژی های درونیشان را تخلیه کنند. این فضا میتواند شامل فضای باز مصنوعی و فضای طبیعی باشد. در فضای مصنوعی از مصالح در ساخت آن استفاده می شود در حالی که در فضای طبیعی درخت، آب و موجودات زنده اساسی ترین و مهم ترین فضا را برای کودکان تشکیل می دهد.

  • فضای بسته

فضایی ساخته شده از مصالح مصنوعی یا طبیعی و دارای دیوار و سقف می باشد، که در آن ریز فضاهایی متناسب با نیازها و کاربری ها طراحی شده است. طراحی این فضا از اهمیت ویژه ایی برخوردار است.

اولین فاکتور شرایط و خصوصیات سطح زمین و جا نمایی مناسب می باشد. از آنجایی که کودکان به فرم های نا منظم تمایل بیشتری دارند ، بطور مثال می توان از تغییر ارتفاع استفاده کرد و با شیب ملایم و تغییر ارتفاع زمین را منطقه بندی نمود.

کودکان از ماجراجویی خوششان می آید و دوست دارند گم شوند و خود مسیر را بیایند، از شیب سر بخورند و در پستی بلندی ها قایم باشک بازی کنند. با طراحی تپه، شیب، حفره و عناصر متنوع دیگر می شود محرک خوبی برای بازی ایجاد کرد با توجه به اینکه بچه ها به اکتشاف محیط  می پردازند به توانایی های فضایی خود پی می برند.

 

 فضای سبز

گیاهان عناصر بسیار با ارزشی در طراحی های محیطی متعلق به کودکان می باشد چه برای محیط باشد چه برای زیبایی یا تفریح. گیاهان کیفیت هوا را بهبود می بخشند و مانند مانع و محافظ در برابر باران و خورشید می باشد. همچنین انبوه گیاهان از شدت صدا و باد می کاهد و باعث جذب پرندگان و حیوانات کوچک می شوند. استفاده از گونه های مختلف توانایی های بیشتری در طول فصول گوناگون به محل می دهد. ضمنا در صورت استفاده از گیاه باید از آنها مراقبت به عمل آید.

 

در شرایط زندگی شهری که بیشتر مردم در آپارتمان زندگی می کنند، فراهم نمودن فضای برای تحرک آزادانه کودکان اهمیت ویژه ای دارد. در طراحی برخی از این فضاها و اجزاءشان، طرح به شکلی حرفه ایی انجام شده و در برخی کمتر. با بررسی این طرح ها می توان دریافت که حتی در پشت طرح هایی که ساده بنظر می رسند تجربیاتی نهفته است که در تلاش می باشند تا محرکی خوب و مناسب برای کودکان ایجاد نمایند. طراحی فضای تفریحی باید جوابگوی نیازهای بیان شده باشد. در طراحی زمین بازی سه بخش وجود دارد: دستورالعمل ها و پیشنهاد ها برای طراحی زمین بازی و تجهیزات آن و همچنین موضوع ایمنی از دید طراحی.

مطمئنا درجه ای سازماندهی در زمین بازی ضروری می باشد که باعث می شود کودک پیدا کردن خود را در فضا فراگیرد. طبقه بندی و اولویت بندی فعالیت در زمین بازی شروع خوبی برای جا نمایی فضاها و باعث می شود با توجه به عملکرد و کاربرد، رابطه فضایی شکل گیرد. بطور مثال فضای بازی های انفرادی از فضای بازیهای گروهی جدا در نظر گرفته شود.مرز بین فضاها باید به راحتی قابل تشخیص باشد، خواه به صورت فیزیکی، بصری یا شنوایی. فضا ها باید متفاوت و مستقل از یکدیگر باشند اما به یکدیگر مرتبط باشند و روابط بین گروه های مختلف را تقویت کنند.

فضای بازی باید این امکان را بدهد که بچه ها با همدیگر ارتباط برقرار کنند و باهم بیاموزند. در طراحی باید به بچه های کوچکتر، یا دارای معلولیت ذهنی و فیزیکی توجه ویژه ای شود. قسمت هایی از زمین بازی که متعلق به بچه های کوچکتر می باشند باید از قسمت های دیگر پارک جدا و بر روی آنها دید باشد. توصیه می شود فضاهای آفتابگیر و سایه دار برای زمین طراحی شود (Great Kids’ Spaces).